Réttu mér saltið!
Ef einhver biður um að rétta sér saltið ber – samkvæmt góðum borðsiðum – alltaf að rétta bæði saltið og piparinn saman. Salt og pipar eru par; óaðskiljanlegt par sem á að ferðast saman um borðið. Að rétta aðeins annað þeirra telst hálfgerð vanræksla, jafnvel smávægilegt kurteisleysisbrot í augum þeirra sem kunna sitt fag.
— BORÐSIÐIR — GIFTING — HJÁTRÚ — ENGLISH —
.
Og áður en höndin teygist ósjálfrátt í salt eða pipar: við brögðum alltaf á matnum fyrst. Að salta eða pipra án þess að smakka er ekki aðeins ósiður heldur má túlka það sem vantraust á kokkinn – eins konar hljóðlausa gagnrýni sem enginn bað um.
Salt hefur lengi verið táknrænt. Í mörgum menningarheimum var það tákn auðs, hreinleika og jafnvel vináttu; að „deila salti“ þýddi að rjúfa ekki samband. Kannski er það ástæða þess að salt og pipar standa jafnan saman á borðum – þau skapa jafnvægi, rétt eins og borðsiðir sjálfir.
Það er gömul hjátrú – sem er bæði saklaus og skemmtileg – að ekki eigi að hafa pipar á borðum í giftingarveislum, þar sem pipar þótti tákn heiftar eða ágreinings. Hjúskapur átti að byrja mildur, ekki beiskur.
Önnur hjátrú, sem við getum með góðri samvisku sleppt, er sú að kasta salti yfir öxl sér ef það spillist á borðið. Í dag er einfaldlega nóg að þurrka það upp – helst án mikillar dramatíkur.
Borðsiðir snúast nefnilega ekki um stífni, heldur um tillitssemi, jafnvægi og smá glæsileika í hversdagsleikanum. Salt og pipar minna okkur á það – saman.
— BORÐSIÐIR — GIFTING — HJÁTRÚ — ENGLISH —
.