Hattar í boðum
Höfuðföt hafa um aldir gegnt mikilvægu hlutverki í samfélaginu og oft verið skýr stöðutákn – nægir þar að nefna kórónur kóngafólks. Um langan tíma var það einnig viðtekin venja að giftar konur og mæður bæru höfuðföt, bæði til að undirstrika stöðu sína og þá ábyrgð sem þeim fylgdi. Ógiftar konur gengu hins vegar jafnan berhöfðaðar.
Í nútímanum gildir sú almenna þumalputtaregla að konur mega bera hatta innandyra, en karlmenn taka þá oftar en ekki ofan – hvort sem um er að ræða matarboð, kaffisamkomur eða standandi boð. Þetta er þó fremur hefð en hörð regla og í dag er yfirleitt litið á slíkt með nokkrum sveigjanleika og skilningi.
Þó má hafa í huga að hattar geta verið fyrirferðamiklir og stundum haft áhrif á aðra gesti. Það er til dæmis ekki alltaf auðvelt að njóta sýningar í leikhúsi eða athafnar í kirkju ef stór og skrautlegur hattur skyggir á útsýnið. Í slíkum aðstæðum er kurteisi og tillitssemi oft besti leiðarvísirinn.
Eins og með svo marga siði eru hattavenjur einnig mismunandi eftir löndum og menningarheimum. Í sumum ríkjum er til dæmis sterk hefð fyrir því að karlmenn taki ofan höfuðföt þegar þjóðsöngur er leikinn eða við hátíðleg tækifæri.
Að lokum má segja að hattar geti verið glæsileg og skemmtileg viðbót við klæðnað – svo framarlega sem þeir eru bornir með smá næmni fyrir aðstæðum og samferðafólki.
— KURTEISI/BORÐSIÐIR — – HATTAR —
👒
