Það sem Madeira er dásamleg eyja, hún tilheyrir Portúgal og er vestur af Marokkó. Þarna er þægilegur hiti og alltaf andvari af hafi JÁ, OG góður matur. Eins og oft áður á ferðalögum okkar fórum við í matargöngu og í Afternoon Tea.
Madeira er matarland hið besta, þaðan er flutt út mest út af víni og þar á eftir koma bananar. Eins og víða annars staðar í heiminum eru ýmis þjóðtrú/hjátrú tengd mat og matarvenjum. Nokkur dæmi:
Það er algengt á Madeira að borða linsubaunir á gamlárskvöld eða í kringum áramót. Þær eru taldar tákn um velgengni og ríkidæmi á nýju ári, vegna þess að lögun þeirra minnir á mynt.
Að borða fisk, sérstaklega á sérstökum hátíðardögum, er talið tryggja heppni og farsæld. Sérstaklega á þetta við um túnfisk og espada (svartfisk) sem eru hefðbundin matargerð á Madeira.
Það er talið heppni að borða fyrstu fíkjuna sem kemur fram á árinu. Fíkjur hafa lengi verið tengdar frjósemi og gnægð.
Vöfflur. Fátt er dásamlegra en ilmur af nýbökuðum vöfflum. Það er einhver óútskýrð hlýja sem fylgir þeim. Hér er uppskrif úr hinni ágætu bók Við matreiðum, bók sem ég eignaðist fyrir 35 árum og fletti reglulega upp í. Við matreiðum er hin fínasta bók, hún kom fyrst út árið 1976 og nýlega kom sjötta útgáfan út.
Peruterta. Í minningunni voru perutertur í öllum barnaafmælum og flestum fermingarveislum í mínu ungdæmi. Botnarnar voru mjúkir og gegnblautir. Þegar ég sá á fasbókinni að Borghildur Jóna var að baka eina slíka fyrir afmæli sonar síns, fékk ég fortíðarþráhyggjukast og bað hana um mynd og uppskrift. Ég bara stóðst ekki mátið.
Mjúk og góð hjónabandssæla er góð með kaffinu. Stundum verða hjónabandssælur seigar, kannski vegna þess að þær eru bakaðar of lengi. En eflaust líkar einhverjum að hafa þær seigar.