Matarganga í Mílanó, auk okkar var fólk frá Bandaríkjunum og Kamerún. Anna, leiðsögumaðurinn okkar er lengst til hægri.
Mílanó – matarborgin
Við brugðum undir okkur betri fætinum og dvöldum síðustu daga í Mílanó á Ítalíu. Hér er auðvitað um að gera að fara á „tipici“ veitingastaði (típískir staðir = með rétti af svæðinu), helst út af túristasvæðunum, t.d. Osteria dal Verme (þar er gatan via Pietro Borsieri, allt krökkt af veitingastöðum), Stelvio, Testina o.s.frv. og fá sér ossobuco alla milanese, risotto alla milanese, cotoletta alla milanese o.s.frv. Og auðvitað þarf að fá sér pítsu og pasta, annað hvort væri nú. Í miðbænum, í Brera hverfinu er gósenland óseðjandi matháka, götur eins og via Fiori Chiari og via Brera, takk fyrir. Ilmurinn, ysinn og þysinn!
Auglýsing
Þó að Mílanó sé ekki beint „ostaborg”, er hún umkringd einu ríkasta ostasvæði Ítalíu. Gorgonzola, mascarpone, Grana Padano og Taleggio.
Dómkirkjan í Mílanó er ein frægasta bygging heims. Það má vel mæla með heimsókn í hana og helst fara upp á þak.Víða um borgina eru litlir staðir sem selja Rómarpitsusneiðar eftir vigt, þær eru þykkri en Napólí-pítsurnar og stökkar.Street food. Djúpsteiktir pitsu-hálfmánar með fyllingu á Zia Esterina Sorbillo. Staðurinn er óhemju vinsæll og alla daga sem við dvöldum í borginni var þar löng röð – þetta er svolítið Bæjarins besta í Mílanó. Gaman einu sinni.Strozzapreti carciofi guanciale e pecorino. Með ætiþistlum, beikon og pecorino á Da Fortunata, mjög gott og út af fyrir sig gaman að fá pasta sem maður sér búið til á staðnum, en alltaf röð og kannski búið að skemma þannig með túristasíðunum.Prosciutto er ítölsk þurrkuð skinka úr svínalæri, söltuð og látin hanga í marga mánuði. Borin fram í þunnum sneiðum sem hluti af antipasti eða með brauði og ostum. Myndin er tekin á veitingastaðnum La Prosciutteria.Penne („pennar“) með valhnetum og gorgonzola-rjómasósu, en gorgonzola var einmitt „fundinn upp“ í Gorgonzola hér í Lombardia héraðinu.Napólípítsurnar eru alltaf góður kostur. Þessi eru fjögurra osta, quattro formaggi“.
Á Osteria Dal Verme voru bara Ítalir, það er alltaf góðs viti, bæði er maturinn góður og original, en líka ódýrari en í miðbænum, fengum cotoletta alla milanese – sem er þeirra útgáfa af VínarsnitselOssobuco með risotto milanese (með saffran, parmesan og rjóma og kjúklingasoði) alveg klikkað. Líka á Osteria Dal Verme.
Panettone – jólahefð frá Mílanó
Panettone er órjúfanlega tengt Mílanó og á rætur sínar að rekja til borgarinnar á miðöldum. Þetta létta, loftkennda hátíðarbrauð með smjöri, eggjum og þurrkuðum ávöxtum var upphaflega bakað til hátíðahalda um jól og áramót og varð fljótt tákn um velmegun og samveru. Í dag er panettone borðað um alla Ítalíu og víðar, en uppruninn í Mílanó lifir áfram í bragði, áferð og hefð.
Í Scala óperuhúsinu sem er eitt það frægasta í heimi. já mikil upplifun að sjá húsið – en rússneska óperan var óbærilega leiðinleg… ég sló öll fyrri met í að sofna á leiðinlegum sýningum. Bergþóri fannst hún stórkostleg, bandaríska sópransöngkonan Sara Jakubiak fyllti út í hvert horn þó að öll hljómsveitin setti í fjórða gír og uppsetningin út úr öllu korti. M.a. keyrði risastór herbíll inn á sviðið, það kviknaði í fólki o.s.frv.
