
Rabarbarinn fær náttúrulegan áburð
Í garðinum er rabarbarinn eins og traustur vinur – planta sem hefur lifað með fólki, veðrum og árstíðum í áratugi. Svona rótgrónar plöntur eru oft ótrúlega afkastamiklar… ef jarðvegurinn fær reglulega ást og næringu.
Yfirleitt gef ég rabarbaranum gamlan hrossaskít að hausti, ef það hefur farist fyrir þá er ekki of seint að setja hann þegar frost fer úr jörðu.
Grafið grunnar rásir í hring í kringum plöntuna—ekki upp við krónuna sjálfa, heldur með góðu bili frá (rabarbari kann illa við að vera grafinn eða „kæfður“). Setjið húsdýraáburðinn þar í og hyljið með mold, bara nokkra sentímetra, svo næringin blandist jarðveginum smám saman og arfi og annað fræillgresi eigi erfiðara með að ná fótfestu.
Gott að hafa í huga: nýr húsdýraáburður getur verið ansi sterkur. Ég nota því helst gamlan húsdýraáburð og passa alltaf að hann snerti hvorki krónuna né liggi þétt upp að rótarkerfinu.
Svo er bara að bíða. Það stefnir í gott rabarbarasumar: sultur, grautar, bökur, chutney, síróp—og jafnvel svalandi rabarbaradrykki. Fyrstu súru stilkarnir eru alltaf eins og lítið sumarmerki í garðinum.
— RABARBARI —
💥
Við sóttum hrossaskít til Karls Más sem hefur komið hér við sögu því hann útbjó döðlugott sem slá hressilega í gegn.

.
— NÁTTÚRULEGUR ÁBURÐUR Á RABARBARANN —
💥

